Konkurs „Obraz Nędzy i Rozpaczy” podsumowanie i werdykt


Krakowski Salon Sztuki w 2020 roku zrezygnował z organizacji wystawy. Uznaliśmy, że najlepszą formą wsparcia dla lokalnego środowiska w tym trudnym dla wszystkich czasie będzie przekazanie bezpośrednio osobom i oddolnym inicjatywom pieniędzy, które w normalnych warunkach sfinansowałyby promocję i organizację salonowej ekspozycji. Zależało nam również na tym, aby poprzez organizację konkursu wesprzeć najbardziej kruche elementy lokalnego ekosystemu sztuki: artystów i artystki, kuratorki i krytyków, prywatne galerie, fundacje i stowarzyszenia. Przywołując figurę freelancera/freelancerki, chcieliśmy podkreślić niestabilność finansową i egzystencjalną wielu osób kształtujących współczesną kulturę. Społeczny aspekt tegorocznego konkursu okazał się pod wieloma względami trudny. Po pierwsze dlatego, że obnażył sporo paradoksów prawnych związanych z obowiązującymi w Polsce przepisami, po drugie sprowokował szereg pytań odnoszących się do kwestii solidarności środowiskowej, wspólnoty, odpowiedzialności i wartości, którymi jako środowisko się kierujemy. Dla Komisji ds. Zapobiegania Nędzy i Rozpaczy, która w tym roku przyznawała konkursowe nagrody, aspekty jakości artystycznej nadesłanych dzieł oraz wsparcia, były trudne do rozdzielenia. Nie wszystkie decyzje zapadły jednogłośnie, ale wszystkie zostały podjęte demokratycznie, większością głosów. Po burzliwych dyskusjach udało się ustalić werdykt. Za decydujące uznaliśmy wartości artystyczne. Postanowiliśmy jednak przesunąć nacisk tegorocznego konkursu z osób indywidualnych na miejsca, przyznając aż pięć nagród w tej kategorii.


Komisja ds. Zapobiegania Nędzy i Rozpaczy w składzie:

  • Bogdan Achimescu,
  • Bettina Bereś,
  • Monika Drożyńska,
  • Małgorzata Gołębiewska,
  • Agnieszka Łakoma,
  • Magdalena Kownacka,
  • Gaweł Kownacki,
  • Tomasz Kręcicki,
  • Marta Podsiadło,
  • Anka Sasnal,
  • Magdalena Ujma

    postanowiła przyznać następujące, równorzędne nagrody:

    W kategorii OSOBA ROKU:

    accurate disco. „Accurate Disco”
    Za poczucie humoru, afirmację bezradności i wiarę w dobrą atmosferę świata online.
  • Dezodorant o zapachu potu „Pierdole to” (Anna Bolewska & Xawery Deskur), „Uszy Żyrafy”
    Za poczucie, że dla stworzenia takiego obrazu relacji warto było przeżyć lockdown.
  • Kinga Burek, „#washyourhands”
    Za umiejętne balansowanie między profesjonalnym warsztatem a radością amatora w budowaniu obrazów nowej rzeczywistości.
  • Przemek Krzakiewicz, „Ultrafiolet C”
    Za nieoczywiste działanie fotograficzne, które pokazuje, że w tym szaleństwie może być metoda.
  • Izabela Makocka, „Z pogranicza”
    Za przejmujący obraz miejsca, w którym zaczyna się mrok.
  • Daniel Mączka, „Skazani na siebie”
    Za obraz, który trudno przyjąć, że może być lustrem.
  • Joanna Pawlik, „500 Blues”
    Za piękną wizję światów możliwych.
  • Marta Romankiv, „Z piekła dostałam się do raju”
    Za perspektywę, o której nie można zapomnieć.
  • Grzegorz Siembida, „Bez tytułu”
    Za zachłanne i żywiołowe zbieranie fragmentów starych światów.
  • Mateusz Stanuszek, „Boiling point”
    Za pracę silną i przewrotną, której nie zepsuł nawet swoim gadulstwem.
  • Patrycja Steczek i Zuzanna Surma, „Weź głęboki oddech i policz do 100 tysięcy”
    Za żywy i dojmujący obraz izolacji i monotonii.
  • Artur Trojanowski, „Narośl” z cyklu „Diagramy”
    Za nienachalną i delikatną obecność we współczesnym pejzażu. Za działanie „tu i teraz”, które jest silne swoją słabością. Za łączenie tradycji artystycznej z kruchością współczesności.
  • WhyWe, „WhyWe2 – HOW TO HARVEST YOUR OWN FOOD (in Poland)”
    Za to, że wciąż można popatrzeć na to wszystko z humorem i przeżyć przygodę.
  • Paweł Zięba, „Tort”
    Za to, że nawet tort może być melancholijny.

W kategorii MIEJSCE ROKU:

  • CSW Wiewiórka
    Za upór i konsekwencję w budowaniu wspólnoty.
  • Elementarz dla mieszkańców miast
    Za intelektualny ferment i nieszablonową koncepcję rezydencji.
  • Fundacja Freda Gijbelsa (Galeria Olympia)
    Za łączenie sztuki z odpowiedzialnością społeczną i działania budujące relacje międzypokoleniowe.
  • Fundacja Nośna
    Za jakość, zaangażowanie i klasę, której można zazdrościć.
  • Jak Zapomnieć
    Za brawurę w zakresie dokumentacji miejsca, którego już nie ma.